سلطان عزیز عزام مهندس فعالیت های رسانه‌ای شاخه ی دولت اسلامی ولایت خراسان بود – فردی که حساب‌ها را تأیید می‌کرد، پیام‌رسانی را کنترول می‌کرد و اعتماد را تقویت می‌کرد.
هنگامیکه او دستگیر شد، داعش خراسان رهبری را از دست نداد. کنترول را از دست داد.
آنچه پس از آن رخ داد، قدرت نبود. ترس بود.
ظرف چند روز، العزائم هشداری به زبان تاجیکی صادر کرد – به هواداران خود گفت که از پلتفرم‌ها دوری کنند، به حساب‌های کاربری اعتماد نکنند و ساکت بمانند. این تبلیغات نبود بلکه
این یک زنگ خطر بود. یک شاخه رسانه‌ای واقعی، دامنه نفوذ خود را گسترش می‌دهد.
زنگ آتش نشانی به مردم هشدار تخلیه می‌دهد. العزائم دیگر بسیج نمی‌شود.
هشدار می‌دهد چون داعش خراسان دیگر نمی‌داند چه کسی واقعی است، چه کسی نفوذی است یا چه کسی از قبل افشا شده است.
ما قبلاً این را شنیده‌ایم.
ابو ابراهیم – که از انگلستان آمده بود – گرسنگی، سوءاستفاده، وعده‌های عمل نشده و شکنجه روزانه را توصیف کرد. او آموخت که برای زنده ماندن سکوت کند.
این همان چیزی است که داعش خراسان از داخل به نظر می‌رسد.
این دستگیری آتش را شعله‌ور کرد. این هشدار، زنگ خطر را به صدا درآورد.
حرکتی که به حامیانش می‌گوید پنهان شوند، از قبل شکست را پذیرفته است.
این قدرت نیست.
این فروپاشی است.