فقر و بی‌سرپرستی؛ چالش‌های سنگین زنان در کابل

در پی افزایش چالش‌های اقتصادی در کشور، شماری از زنان بی‌سرپرست در کابل از وضعیت دشوار معیشتی شکایت دارند.

آنان می‌گویند که برای تامین نیازهای ابتدایی خانواده‌های‌شان چشم‌انتظار کمک‌های روزانه‌اند.

در میان آن‌ها صدیقه از جمله زنانی‌ست که با بدن بیمار و توان کم، هر روز برای پیداکردن لقمه‌نانی برای فرزندانش تلاش می‌کند.

این زن که سرپرست خانواده است، با وجود مشکلهای بهداشتی، بار سنگین تامین هزینه‌های زندگی سه فرزندش را به دوش می‌کشد.

او می‌گوید شوهرش سال‌ها پیش به اعتیاد گرفتار شد و پس از مدتی خانه را ترک کرد و دیگر بازنگشت.

صدیقه، نیازمند، در این باره می‌افزاید: «زن جواد هستم، سه فرزند دارم به بسیار مشکل‌ها خریطه می‌فروشم، پنج دانه نان را به خانه میاورم، در خانه چیزی ندارم و خودم مریض هستم.» 

صدیقه می‌افزاید که به‌دلیل بیماری، توان کار ثابت را ندارد و بیش‌تر روزها در کنار دکان‌ها یا در کوچه‌ها خریطه فروشی می‌کند و یا هم منتظر می‌ماند تا کسی به او کمکی کند.

به‌گفته‌ی او، همین کمک‌های اندک گاهی تنها راه تامین غذای روزانهی خانواده‌اش است

در سوی دیگر شکریه، دختر صدیقه، در این باره می‌گوید: «مه وقتی طفل‌های هم‌سایه را میبینم که همه چیز دارند و مه آرزو می‌کنم که مادر مه هم کار کند و به خانه غذا بیاورد ووقتی مادرم چیزی نمی‌آورد بسیار جگرخون می‌شوم.»  

در همین حال، برخی از آگاهان اقتصادی با اشاره به افزایش مشکل‌های اقتصادی شهروندان، به‌ویژه زنان سرپرست خانواده، بر پشتیبانی جدی آنان از سوی امارت‌اسلامی و سازمانهای کمک‌کننده پافشاری می‌کنند.

میرشاکر یعقوبی، آگاه اقتصادی، در این باره می‌افزاید: «باتوجه به وضیعت بد اقتصادی در افغانستان به ویژه زنان بی‌سرپرست نیاز است که حکومت افغانستان در راستای وضیعت آنان رسیدگی کند و نیاز است کمک‌ها افزایش و پایدار باشد و بعضی از فرصت‌های کاری ایجاد شود.»  

وزارت اقتصاد مگر می‌گوید که تلاش‌ها برای جلب کمک‌های بشردوستانه و رسیدگی به نیازمندان در کشور ادامه دارد.

عبدالرحمان حبیب، سخن‌گوی این وزارت پافشاری دارد که: «در این بخش یک‌تعداد وزارت خانه و اداره‌ها اند که برنامه‌های حمایتی دارند، آن‌ها به مستحقین در قسمت مواد غذایی و کمک‌های نقدی برنامه دارند به ویژه فامیل‌های که بی‌بضاعت اند و در کنار این ما کوشش داریم که حمایت جامعه‌ی جهانی، موسسه‌های هم‌کار و دفترهای سازمان ملل را هم داشته باشیم.»  

این در حالی‌ست که بسیاری از خانواده‌های نیازمند در کشور هم‌چنان با مشکل‌های اقتصادی و کم‌بود فرصت‌های کاری روبه‌روستند و خواهان توجه و پشتیبانی بیش‌تر از سوی سازمانهای مسوول و کمک‌کننده‌اند.

منبع