خواست دانش‌آموزان و دانشجویان دختر برای بازگشایی مرکزهای آموزشی

تسلا، دختر شانزده‌ساله‌ای که تا صنف هفتم مکتب درس می‌خواند، اکنون از ادامهٔ آموزش بازمانده است.

او با حسرت می‌گوید اگر اجازه رفتن به مکتب را می‌داشت، امروز در صنف یازدهم بود. تسلا آرزو داشت در آینده تحصیلات عالی داشته باشد؛ اما حالا می‌گوید سرنوشتش نامعلوم است و نمی‌داند آینده چه خواهد شد.

تسلا، دانش‌آموز، می‌گوید: «اگر تا حالا درس می‌خواندم، صنف یازدهم می‌بودم. نتوانستم درس بخوانم. می‌خواستم داکتر شوم. از امارت اسلامی می‌خواهیم که اجازه تحصیل را برای ما بدهد.»

داستان او، روایت هزاران دختر دیگر در افغانستان است؛ دخترانی‌که با بسته‌بودن دروازه‌های مکتب و دانشگاه، از حق اساسی آموزش محروم شده‌اند. شماری از دانش‌آموزان و دانش‌جویان دختر بار دیگر خواهان بازگشایی مراکز آموزشی شده و هشدار می‌دهند که ادامه این وضعیت، آینده آنان را با خطر جدی روبه‌رو کرده است.

شبانه طاهری، دانش‌جو، می‌افزاید: «از امارت اسلامی می‌خواهیم که در مکتب‌ها و دانشگاه‌ها را به‌روی ما باز کند. در سال تعلیمی، به‌عنوان عیدی، این فرصت را برای ما فراهم سازند تا بتوانیم تحصیل خود را ادامه بدهیم.»

صدف، دانش‌آموز، نیز گفت: «با آغاز سال تعلیمی جدید، امید داشتیم که هرچه زودتر درهای مکتب‌ها و دانشگاه‌ها به‌روی دختران باز شود. امید ما هنوز هم همین است.»

در همین حال، فرستاده ویژه بریتانیا برای افغانستان اعلام کرده است که با آغاز سال آموزشی جدید، میلیون‌ها دختر در کشور بار دیگر از رفتن به مکتب محروم مانده‌اند. هم‌چنان سازمان ملل متحد نیز نسبت به ادامه این محدودیت‌ها ابراز نگرانی کرده است.

ممتاز یوسف‌زی، فعال حقوق زنان، می‌گوید: «ما از جامعه جهانی نمی‌خواهیم که در موضوعات داخلی ما مداخله کند؛ بلکه از امارت اسلامی می‌خواهیم که خود افغان‌ها این مشکل را حل کنند و زمینه بازگشایی مکاتب را فراهم سازند.»

در حالی‌که سال‌های آموزشی یکی‌پس‌ازدیگری سپری می‌شود، دخترانی مانند تسلا با آرزوهای ناتمام و آینده‌ای نامشخص، همچنان در انتظار روزی هستند که دروازه‌های آموزش دوباره به‌روی‌شان گشوده شود.

منبع