افزایش بیماران مبتلا به سکته مغزی در شفاخانه شیخ زاید کابل

بیست‌ونهم  اکتوبر، روز جهانی سکته‌ی مغزی‌ست؛ عارضه‌ای‌که می‌تواند در چند لحظه، توانایی حرکت و سخن‌گفتن را مختل کند و جان انسان را به خطر بیندازد.

در شفاخانه‌ی شیخ زاید کابل، بیمارانی بستری‌اند که سکته‌ی مغزی، زندگی روزمره‌ی آنان را دگرگون کرده است.

یکی از این بیماران، از وضعیت بهداشتی خود و مشکل‌هایی می‌گوید که پس از سکته‌ی مغزی با آن روبه‌رو شده است.

رضاگل، بیمار، گفت: «در فکر کردن بودم که به یکبارگی، اعصابم را از دست دادم، بعد از آن دیگر نفهمیدم و پسرانم من را به شفاخانه آوردند.»

نصیراحمد، بیماردار، گفت: «دست چپ و پای چپ پدرم فلج شده بود و ما او را به شفاخانه شیخ زاید انتقال دادیم.»

مگر این تنها روایت بیماران این شفاخانه نیست.

در بخش دیگری از همین مرکز درمانی، بیماری دیگر بستری‌ست که سکته‌ی مغزی، توانایی‌های جسمی او را زیر تاثیر قرار داده است.

عبدالنایب، بیمار، گفت: «ابتدا پاهایم بی‌حس شد و سپس دست‌هایم. از وقتی که در این شفاخانه مراجعه کرده‌ام وضعیت‌ام خوب شده، دست‌ها و پاهایم حرکت دارد.»

رحمت‌الله، بیماردار، گفت: «وقتی از وظیفه آمد، در خانه کار می‌کرد و از طرف شب سرما خورد و تا عصر همان روز کار کرد و سپس پاهایش بی‌حس شد.»

در همین حال، پزشکان شفاخانه‌ی شیخ زاید از افزایش شمار بیماران مبتلا به سکته‌ی مغزی خبر می‌دهند.

به‌گفته‌ی آنان، روزانه بین ده تا پانزده بیمار مبتلا به این عارضه به این شفاخانه مراجعه می‌کنند.

سراج‌الدین نجرابی، پزشک، گفت: «سکته مغزی معمولن در نزد کسانی رخ می‌دهد که سن آن‌ها از ۴۵ بالا است و به ندرت میان افراد کم‌سن رخ می‌دهد. سکته‌ی مغزی عوامل مختلف دارد از جمله، جنتیک، چاقی، بیماری شکر و فشار بلند می‌باشد.»

فشار بلند خون، بیماری شکر، مصرف دخانیات و چربی بلند خون از عامل‌های مهم افزایش خطر سکته‌ی مغزی به‌شمار می‌رود.

پزشکان می‌گویند شناخت نشانه‌های اولیه‌ی این عارضه و مراجعه‌ی بی‌درنگ به مرکزهای درمانی، در کاهش پیامدهای آن نقش مهمی دارد.

سمیع‌الله تورکی، پزشک، گفت: «وقتی در یک بیمار علایم فلج دیده شود، به گونه‌ی مثال، در صحبت کردن، حرکت‌کردن و در شعور او مشکل به میان می‌آید، باید به مرکز درمانی عصبی مراجعه کنند.»

روز جهانی سکته‌ی مغزی در حالی فرا رسیده که پزشکان بر تشخیص به‌موقع و کنترل علت‌های خطر تاکید می‌کنند؛ زیرا تعلل در درمان می‌تواند احتمال ناتوانی همیشگی و مرگ را افزایش دهد.

منبع