بیست و سه ساله شدن رادیو آرمان

سال‌روز رادیویی‌که هنوز نفس می‌کشد؛ آرمان در موج‌ها زنده است.

بیست‌وهفتم حمل، روزی‌ست که صدا، در افغانستان جان گرفت؛ سال‌روز آغاز نشرات رادیو آرمان. رسانه‌‌ای که ۲۳ سال پیش پا به میدان گذاشت و هنوز هم در میان موج‌ها، راهش را به گوش‌ها باز می‌کند.

نادر، باشنده‌ی کابل گفت:« رادیو موثر است برای مردم افغانستان و ما بیش‌تر وقت‌ها به رادیو گوش می‌کنیم تا آگاهی حاصل کنیم.»

امینه ، یکی دیگر از باشندهای کابل گفت: «رادیو را من همیشه می‌شنوم چون خبرها را نشر می‌کند، از هر برنامه من خبر می‌شوم، از گذشته‌ها رادیو بود و از همان زمان تا حالا مردم می‌شنوند.»

در گوشه‌‌ای از کابل، حیات‌الله، تکسی‌ران، در انتظار مسافر، موج رادیو را بالا می‌برد؛ صدایی‌که هم‌دم تنهایی جاده‌هاست. برای او، رادیو تنها یک وسیله نیست؛ بل پنجره‌‌ای‌ست رو به خبر، درد مردم و روایت زندگی.
او می‌گوید رادیو در آگاهی‌دهی و بازتاب مشکل‌های مردم، نقش مهمی دارد.

حیات‌الله، راننده‌ی تکسی گفت:«وقتی می‌خواهم خبرها را بشنوم رادیو آرمان را گوش می‌کنم، رادیوی خوب است، برنامه‌های خوب را نشر می‌کند.»

در سوی دیگر، مدیر مسوول رادیوهای آرمان و ارکوزیا، می‌گوید این رسانه پس از کابل، در سراسر کشور گسترش یافته و جای‌گاه ویژه‌‌ای در میان شنوندگان پیدا کرده است.
او پافشاری می‌کند که برای تداوم این مسیر، نیاز به پشتیبانی بیش‌تر از سوی سازمان‌های مسوول، به‌ویژه وزارت اطلاعات و فرهنگ، است.

صدف پوپل‌زی، مدیر مسوول رادیوهای آرمان و ارکوزیا افزود: «اگر همکاری وزارت اطلاعات و فرهنگ با ما نباشد، ما به تنهایی نمی‌توانیم اطلاع رسانی و معلومات را انتقال دهیم، به همین منظور ما همکاری آنان را در برنامه‌های خود خواهان هستیم.»

با آن‌که تلویزیون و شبکه‌های اجتماعی، میدان رقابت را تنگ‌ کردهند؛ مگر رادیو هنوز هم خاموش نشده است. رادیو آرمان با برنامه‌هایی‌که رنگ زندگی دارند، هم‌چنان در گوش شهر می‌پیچد؛ رسانه‌‌ای‌که تصویر ندارد؛ مگر تصویرساز است.

منبع