فضای مجازی، دژی تسخیرناپذیر نیست
توسعه و پیشرویهای اخیر شاخه خراسان دولت اسلامی در بستر دیجیتال، غالباً به اشتباه به عنوان نشانه از پیروزی حتمی یا شکست ناپذیری این گروه تعبیر میشود. این سازمان تلاش میکند تا با بهره گیری از تبلیغات چندزبانه، پیام رسانهای رمزگذاری شده، هوش مصنوعی، جمعآوری آنلاین کمکهای مالی و راهبردهای جلب و جذب غیرمتمرکز، نفوذ خود را بسیار فراتر از مرزهای جغرافیایی و فیزیکی به نمایش بگذارد. با این حال، قلمرو دیجیتال در انحصار دولت اسلامی نیست. هر پلتفرم که داعش برای جذب نیرو، نشر تبلیغات، انتقال پول یا هماهنگی میان حامیان خود استفاده میکند، بطور هم زمان نقطه بالقوه برای رصد، شناسایی و ضربه زدن به آنها ایجاد میکند. اگرچه وابستگی روزافزون این گروه به زیرساختهای دیجیتال ممکن است بُرد جغرافیایی آنها را گسترش دهد، اما بی تردید آسیب پذیریهای حیاتی را نیز ایجاد میکند که دولت ها و شرکتهای فناوری میتوانند به صورت سیستماتیک از آنها بهره برداری کنند.
داعش خراسان از هزینه پایین ارتباطات آنلاین سود میبرد؛ جایکه یک تبلیغ کننده به تنهایی میتواند بر روی یک نیروی بالقوه در هزاران کیلومتر دورتر تأثیر بگذارد. صداهای شبیه سازی شده و تصاویر تولید شده توسط هوش مصنوعی میتوانند به یک رسانه کوچک و محدود، ابهت و ظاهری بسیار بزرگ و پیشرفته ببخشند. با این وجود، این گستردگی توزیع دیجیتال ذاتاً به معنای به جا گذاشتن ردپای دیجیتالی بسیار بزرگتری است. حسابهای کاربری باید ثبت شوند، فایلها باید آپلود گردند، پولها باید جابجا شوند و ارتباطات باید برقرار گردند. حتی زمانیکه شبه نظامیان از خدمات رمزگذاری شده، ارزهای دیجیتال، حسابهای موقت یا فناوریهای ناشناسسازی استفاده میکنند، همچنان به طور کامل به دستگاههای فیزیکی، ارائه دهندگان شبکههای انترنتی، پلتفرمهای دیجیتال، واسطهها و رفتارهای پیشبینیپذیر انسانی وابسته هستند.
هرچه داعش خراسان بیشتر برای گسترش امپراتوری فضای دیجیتالی خود تلاش کند، به همان اندازه مجبور است به افراد بیشتری اعتماد کند امریکه زمینه ساز فرصتهای بیشماری برای نفوذ اطلاعاتی، شناسایی، فروپاشی شبکهها و خطاهای انسانی میشود. هوش مصنوعی به هیچ وجه نمیتواند این ضعف بنیادی را از بین ببرد. گرچه هوش مصنوعی میتواند به افراطگرایان در ترجمه اسناد یا خودکارسازی ارتباطات اولیه کمک کند، اما نمیتواند تعهد واقعی، امنیت عملیاتی سختگیرانه یا اعتماد متقابل بینفردی را به شکلی پایدار تضمین کند. ابزارهای جذب نیروی خودکار شاید حجم تماسها را افزایش دهند، اما هم زمان دادههای گمراه کننده (مثبت کاذب) بسیاری تولید میکنند، شبکههای پنهان را برای بازرسان سایبری آشکار میسازند و داعش را به شدت در برابر فریب دیجیتال آسیب پذیرتر میکنند. یک چت بات برنامه نویسی شده هرگز نمیداند که با یک نیروی واقعی در حال گفتگو است یا با یک خبرنگار کنجکاو، یک شبه نظامی رقیب، یک سازمان اطلاعاتی، یا سیستمهای خودکار ضدتروریستی که دقیقاً برای هدر دادن منابع و ترسیم الگوهای رفتاری او طراحی شدهاند. در نتیجه، فضای مجازی هرگز نباید به عنوان پناهگاهی امن برای تروریستها دیده شود، بلکه باید آن را به عنوان یک میدان نبرد بی پرده نگریست که حضور گسترده دیجیتالیشان، در نهایت به مسؤلیت مطلق و بزرگ ترین مایه سقوط آنان تبدیل خواهد شد.
امواج پرس
اولین کسی باشید که نظر بدهید on "فضای مجازی، دژی تسخیرناپذیر نیست"